Δυστυχώς,η ημέρα και η διαδικασία εορτασμού του μεγάλου δημοκρατικού μηνύματος της 17 Νοέμβρη αλλοιώνεται όλο και περισσότερο. Η πορεία, μέσα από την οποία υποτίθεται ότι αποδίδεται φόρος τιμής στους πεσόντες για δημοκρατία μετατρέπεται από πολλούς σε διαδικασία χάραξης και εκπόρευσης πολιτικού λόγου και επιχειρημάτων. Μετατρέπεται σε διαδήλωση διαμαρτυρίας, εκποιώντας έτσι το πραγματικό νόημα και μήνυμα της. Η 17 Νοέμβρη δεν ανήκει ούτε σε πολιτικούς χώρους, ούτε σε συνδικάτα, ούτε σε φοιτητικές παρατάξεις. Ανήκει σε όλο τον ελληνικό δημοκρατικό λαό , ανήκει στη Δημοκρατία. Δεν είναι πορεία διαμαρτυρίας και διατύπωσης πολιτικών θέσεων, αλλά πρόκειται για ένα μνημόσυνο, μία νεκροπομπή, για όλους αυτούς που πέθαναν προκειμένου να αναγεννηθεί η Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Ακόμα, είναι λυπητερό και προκαλεί οργή ότι πολλοί, οι οποίοι εξυμνούν τη θυσία και τον αγώνα της τότε γενιάς για Δημοκρατία, ήταν τη προηγούμενη άνοιξη στο Σύνταγμα μουντζώνοντας το κοινοβούλιο(ένα από τα ανώτερα θεσμικά όργανα του Πολιτεύματος), μιλώντας για διωγμούς και κραδαίνοντας κρεμάλες. Λογικά, πολλοί από αυτούς έδωσαν και το παρόν στη πορεία για τους πεσόντες. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου ήταν ακριβώς αντίθετο, αντιτασσόταν στους εξορισμούς, στην ιδεολογική και πολιτική φίμωση, στην αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής εξαιτίας των πιστεύω κάποιου. Όσοι από αυτούς θεωρούν τις παραπάνω τακτικές πρέπουσες, μπορούν να ψάξουν την ιδεολογική και πολιτική τους ταύτιση στην 21^η Απριλίου, όχι πάντως στην 17^η Νοέμβρη και στα ιδανικά που πρεσβεύει η εξέγερση του Πολυτεχνείου για όλους τους δημοκράτες.

Μπορεί η γενιά του Πολυτεχνείου κατά γενική ομολογία να απέτυχε, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι απέτυχε και η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία παραμένει, εξαιτίας όλων των υπόλοιπων ιδανικών που συνεπάγεται, το μέγιστο ιδανικό. Η αλλοίωση του μηνύματος ή η εκμετάλλευση των αγώνων που έχουν γίνει στο όνομα της για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών αποτελεί ξεκάθαρη ύβρη, πρωτίστως στους πεσόντες προς επίτευξη της και δευτερευόντως σε όλους αυτούς που εκφράζονται από αυτή και την πιστεύουν.

Ολοκληρώνοντας, και στη μνήμη όλων των αδικοχαμένων ενός δικτατορικού και φασιστικού καθεστώτος, παραθέτω τα λεγόμενα του Βρετανού ποιητή Αλεξάντρ Πόουπ  «Να μην πεθάνεις από τίποτα άλλο παρά μόνο από μανία για να ζήσεις».

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης

Ωστόσο, μέσα στο μεγάλο φάσμα αλλαγής των συνηθειών και εξευρωπαϊσμού αυτών, δεν συμπεριλαμβάνεται η φυγή του Έλληνα από το μεσσιανισμό. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο Λουκάς Παπαδήμος από τα κόμματα, από τα Μ.Μ.Ε. και γενικότερα από τον ελληνικό λαό καταδεικνύει σαφέστατα ότι ακόμα αναμένεται ο ερχομός ενός μεσσία. Ακόμα, δηλαδή, ο ευρωπαίος Έλληνας πολίτης αναμένει ότι θα έρθει κάποιος, ο οποίος θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από τη κοινωνικοοικονομική κρίση που τη μαστίζει και να την οδηγήσει μπροστά χωρίς καμία προσπάθεια από όλους τους άλλους.

Αυτή τη φορά «ο μεσσίας» δεν έχει τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων, καθώς δεν ανήκει εν γένει στο πολιτικό χώρο, με όλες τις παραμέτρους που αυτό συνεπάγεται. Έτσι, οι απαιτήσεις για τα μελλοντικά πεπραγμένα του είναι διαφορετικές σε σχέση με τους άλλους. Αυτό όμως το οποίο δεν είναι διαφορετικό, είναι οι προσδοκίες προς το πρόσωπο του. Ότι δηλαδή, θα μπορέσει να βγάλει τη χώρα από το τέλμα χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες ολόκληρου του ελληνικού λαού, όχι οικονομικές προσπάθειες, αλλά προσπάθειες αλλαγής νοοτροπίας.

Μέχρι αυτή την στιγμή, η πλειοψηφία των (Νεο)Ελλήνων αναμένει να μπορέσει να τη «σκαπουλάρει» πάλι, την ύστατη στιγμή, με κάποιο τρόπο, χωρίς να «λερωθεί». Αυτός είναι και ο λόγος της κυριαρχίας του μεσσιανισμού στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας. Η επίκληση του μεσσία δηλαδή, μπορεί εύκολα να βγάλει από το κάδρο των ευθυνών έναν ολόκληρο λαό και να τις μεταβιβάσει σε ένα και μοναδικό πρόσωπο, που θα είναι ο εκάστοτε μεσσίας και θα του χρεώνονται όλες οι αποτυχίες. Όπως έλεγε και ο Βρετανός φιλόσοφος  Μπέρτραντ Ράσελ «Δημοκρατία είναι η διαδικασία με την οποία διαλέγουμε αυτόν στον οποίο θα ρίξουμε το φταίξιμο», και ο καταλογισμός των ευθυνών σε ένα πρόσωπο μπορεί να γίνει πολύ πιο εύκολα αν πρώτα υπάρχει το αίσθημα «θεοποίησης» του. Αν και ο Ρασέλ δεν εκφράζει τη σωστή και υγιής έμμεση ή άμεση δημοκρατία με αυτή του τη ρήση, στην Ελλάδα βρίσκει πλήρη εφαρμογή.

Ένα από τα κυριότερα διακυβεύματα της κρίσης είναι η ανατροπή αυτής της ιδεολογίας σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Η ανατροπή του μεσσιανισμού και η ανάληψη ευθυνών του καθένα προσωπικά. Ο καλύτερος πολιτικός(ή τεχνοκράτης τώρα πλέον) να έρθει και να αναλάβει, δεν πρόκειται να υπάρξει καμία βελτίωση αν πρώτα από όλα ολόκληρος ο λαός δεν λάβει τις ευθύνες του. Είναι ανάγκη, να περάσουμε από την Ελλάδα του μεσσιανισμού στην Ελλάδα της συλλογικής ευθύνης και προσπάθειας. Αν τα καταφέρουμε, το φως στην άκρη του τούνελ δεν θα είναι το τραίνο που έρχεται κατά πάνω μας, αλλά η πορεία προς ένα καλύτερο μέλλον.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης

Ο καθένας μπορεί να αποδώσει τη πολιτική αστάθεια που γνωρίζει ο τόπος στις ιστορικές ιδιομορφίες του και σε μία σειρά από άλλους σημαίνουσας σημασίας λόγους. Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Έλληνας έχει ταυτίσει την αξία ενός πολιτεύματος με το βιοτικό του επίπεδο. Όταν λοιπόν το πολίτευμα δεν του παρέχει την επιθυμητή οικονομική ευρωστία δεν είναι καλό, το απαξιώνει, το μουντζώνει, ζητάει αλλαγή του ακόμα και αν αυτή σημαίνει την επιβολή ενός φασιστικού καθεστώτος και την καταπάτηση δικαιωμάτων όπως οι ελευθερίες του λόγου και του συνέρχεσθαι και συνετερίζεσθαι. Απόδειξη του παραπάνω αποτελεί η σημερινή επιθυμία μεγάλων μαζών του πληθυσμού για επιστροφή στις εποχές της δικτατορίας, ενώ πολλοί από αυτούς ήταν το ’81 στους δρόμους πανηγυρίζοντας την «αλλαγή».

Αυτό δεν καταδεικνύει μία απλή έλλειψη πολιτικής συνείδησης, αλλά καταδεικνύει ένα βαθύτερο έλλειμμα παιδείας. Παιδείας όχι που διαβάζεται, αλλά παιδείας που μεταβιβάζεται στους νέους ανθρώπους μέσα από το τρόπο ζωής, από τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις που έχει ο καθένας. Επομένως, πρόκειται για ένα βαθύτερο έλλειμμα στο τρόπο σκέψης του νεοέλληνα, ο οποίος έχει αποποιηθεί τις δημοκρατικές του ρίζες.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός, τον οποίο πρέπει να νικήσει η χώρα ώστε να ελπίζει ότι δεν θα έρθει αντιμέτωπη ξανά με αδιέξοδα που η ίδια θέτει. Πρέπει να στραφούμε ενάντια σε αντιλήψεις σχεδόν δύο αιώνων, να στραφούμε στον εαυτό μας και να βρούμε το χαμένο δημοκρατικός μας πνεύμα. Πρέπει να μάθουμε να αναλογιζόμαστε τις δικές μας ευθύνες προτού στραφούμε εναντίον ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, αντιμετωπίζοντας το ως εξιλαστήριο θύμα.  Πρέπει να μην μουντζώνουμε, αλλά να σκεφτόμαστε σε τι φταίξαμε και φτάσαμε ως εδώ. Πρέπει να ανατρέχουμε συνεχώς στα λόγια του Τζον Φ. Κέννεντυ «Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα. Ρώτα τι μπορείς να κάνεις εσύ για την χώρα σου».

Έτσι θα αποφευχθούν ιστορικά λάθη, καθώς είναι αποδεδειγμένο από την ιστορία πως μετά από οικονομικές κρίσεις ανθούν δικτατορικά καθεστώτα. Μεγαλύτερο παράδειγμα αποτελεί «το κραχ» του ’29 και τα επακόλουθα που είχε στην πολιτική ζωή των ευρωπαϊκών χωρών, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης

Αρχικά, το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» φαντάζει αυτονόητο και οποιαδήποτε νύξη σχετικά με την απώλεια εθνικής κυριαρχίας επηρεάζει τον πατριωτικό εγωισμό μας. Εξάλλου σαν λαός είμαστε υπερήφανος, έχοντας γεννήσει τη δημοκρατία, διαδραματίζοντας καθοριστικό ρόλο στο επαναστατικό κύμα στις αρχές του 19^ου αιώνα, όντας μία χώρα με σημαίνουσα σημασία για τις εκβάσεις και των δύο παγκοσμίων πολέμων έχουμε αναπτύξει μία εθνική περηφάνια και δεν θέλουμε κανένας να μας γίνεται «χαλίφης στη θέση του χαλίφη».

Κάπου εδώ όμως τίθεται ένα βασικό ερώτημα. Τι έχουμε κάνει εμείς για να μας ανήκει η χώρα; Για το σεβασμό λένε ότι πρέπει να κατακτηθεί από κάποιον και ότι δε χαρίζεται, το ίδιο δεν συμβαίνει και με την Ελλάδα, δεν πρέπει να κερδιθεί; Σαν λαός επομένως, με ποιον τρόπο κερδίσαμε την χώρα; Οι πρακτικές που εφαρμόστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες αποτελούν απόδειξη του σεβασμού μας και της αγάπης μας προς την Ελλάδα;

Η αλήθεια είναι πως αυτά που εφαρμόστηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο από τη πολιτεία όσο και από την ευρύτερη ελληνική κοινωνία, αποτελούν απόδειξη ασέλγειας προς το τόπο. Συγκεκριμένα, η συστηματική φοροδιαφυγή, όχι μόνο από μεγαλοεπιχειρηματίες και πολιτικούς, αλλά από το καθένα που είχε την ευκαιρία να κρύψει κάποια χρήματα, η εισφοροδιαφυγή, τη στιγμή που κάποιοι δεν δήλώναν πρώτη ή δεύτερη εργασία ή σε συνεννόηση με τον εργοδότη «κόλλαγαν» λιγότερα ένσημα, το αλισβερίσι μεταξύ κοινωνίας και πολιτικών που δημιούργησαν το ογκώδες πελατειακό κράτος και μία σειρά από άλλες πρακτικές.

Τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν σεβαστήκαμε τη χώρα μας όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ασελγήσαμε πάνω της για την εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπών. Χρήσιμο θα ήταν επομένως, πριν προβούμε σε οποιεσδήποτε εθνικοκυριαρχικές αξιώσεις να αναλογιστούμε τι έχουμε προσφέρει για να τις δικαιούμαστε. Όταν κατανοήσουμε τις πληγές που έχουμε ανοίξει σε αυτή τη χώρα και προσπαθήσουμε πραγματικά σαν λαός να τις κλείσουμε θα έχουμε το δικαίωμα να κοιτάξουμε όλο το κόσμο στα μάτια και να πούμε πως «Η Ελλάδα πρέπει να ανήκει στους Έλληνες».

Γράφει ο

Αλέξανδρος Πασσίσης

Η συνεισφορά μάλιστα του πανεπιστημίου, με την ευρύτερη πάντα έννοια, είναι αναγνωρισμένη και κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, με τις διατάξεις περί ασύλου και ελεύθερης διακίνησης ιδεών στους ακαδημαϊκού χώρους. Μεμονωμένα αυτό καταδεικνύει και θεσμοθετημένα την κατανόηση που έχουμε ως λαός στο ρόλο που έπαιξαν οι ακαδημαϊκοί κύκλοι στην επαναφορά της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην αρχή της μεταπολιτευτικής περιόδου με την ανακήρυξη της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ο καθένας επομένως, θα περίμενε οι πανεπιστημιακοί να σέβονται τους αγώνες που έχουν δώσει οι προηγούμενες γενιές μέσα στους χώρους τους οποίους εργάζονται και έτσι να τηρούν και προπαντός  να προασπίζουν το δημοκρατικό μας πολίτευμα και τους θεσμούς από τους οποίους διακατέχεται. Είναι εύλογη επομένως η σύγχυση η οποία προκαλείται όταν κάποιος διαβάζει την ανακοίνωση των ακαδημαϊκών, με την οποία γνωστοποιούν με περίσσια περηφάνια πως ακόμα και αν ο νέος νόμος-πλαίσιο για την Ανώτατη Εκπαίδευση ψηφιστεί, δεν πρόκειται να τον εφαρμόσουν.

Με λίγα λόγια, οι ακαδημαϊκοί, περιφρονούν καταφανέστατα ένα από τα μεγαλύτερα θεσμικά όργανα του Πολιτεύματος μας, το Κοινοβούλιο. Ένα όργανο,  για το οποίο κάποιοι, λίγα χρόνια μόνο πριν, από τους ίδιους χώρους που τώρα εργάζονται αυτοί έδωσαν το αίμα τους για να συσταθεί και να τεθεί σε λειτουργία ξανά.

Το να αναλωθεί κάποιος στο πόσο καλό ή όχι είναι το νομοσχέδιο για τη παιδεία(που κατά την προσωπική μου άποψη είναι, εκτός από μερικά άρθρα, μία μεγάλη τομή για την ανώτατη εκπαίδευση) για εμένα είναι άσκοπο και στην ουσία αποπροσανατολίζει από το πραγματικό πρόβλημα που τίθεται με τη στάση των πανεπιστημιακών. Είναι δυνατόν, οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα, ειδικά όμως αυτή, η οποία θα έπρεπε να προασπίζει το πολίτευμα και τους θεσμούς του να μην δέχεται να εφαρμόσει ένα νόμο που έχει ψηφιστεί από το ελληνικό κοινοβούλιο; Είναι δυνατόν να καταφεύγει σε διδακτορικές μεθόδους κατάλυσης του Συντάγματος και του Πολιτεύματος(;), καθώς αυτό κάνει όταν αρνείται να εφαρμόσει ένα θεσμοθετημένο νόμο. Αυτό είναι δημοκρατία κατά την ακαδημαϊκή κοινότητα(;) και αυτό προασπίζει με το άσυλο;

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης

Το ερώτημα αυτό είναι αν η Γενική Γραμματέας ενός εκ των μεγαλύτερων και ιστορικότερων αριστερών κομμάτων της χώρας γνωρίζει τις θεμελιώδεις αρχές του Δημοκρατικού Πολιτεύματος και αν ναι πως μπορεί να αναφέρει μία τόσο μεγάλη αντιδημοκρατική άποψη από το βήμα του Κοινοβουλίου. Η κ. Παπαρήγα θα έπρεπε σαφώς να γνωρίζει πως στις βασικές θεμελιώδεις αρχές της Δημοκρατίας, είτε αυτή είναι άμεση είτε έμμεση, συμπεριλαμβάνεται η Αρχή της Πλειοψηφίας, την οποία τόσο καταφανέστατα εχτές απόρριψε, αναφέροντας πως «για αυτό σας αρέσει το Πολίτευμα» .

Εγώ πάντως δεν έχω ενδοιασμούς να της απαντήσω, ναι για αυτό μου αρέσει το πολίτευμα, γιατί επικρατεί η Αρχή της Πλειοψηφίας, η οποία είναι ο Ορισμός της Δημοκρατίας. Η κ. Παπαρήγα μπορεί να αποδέχεται και να επιζητεί τη Δικτατορία του Προλεταριάτου, όμως αυτό έρχεται ενάντια σε οποιαδήποτε Δημοκρατική Αρχή, καθώς μπορεί να λέγεται Προλεταριάτο αντί Συνταγματάρχες, αλλά οι αποφάσεις δεν παύουν να πηγάζουν από μία μικρή ηγετική ομάδα, η οποία ούτε καν δημοκρατικά εκλεγμένη δεν είναι. Η Δικτατορία είναι Δικτατορία με οποιοδήποτε τίτλο και αν συνοδεύεται.

Εξάλλου οι απόψεις της Γενικής Γραμματέας έρχονται σε αντίθεση και με τον καταστατικό χάρτη του Κόμματος της, όπως αυτός διαμορφώθηκε το 1996, καθώς εκεί αναφέρεται ρητά «Θεμελιακές αρχές του είναι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, η συλλογικότητα, ο έλεγχος, η κριτική και αυτοκριτική. Η συνεπής, ολοκληρωμένη και δημιουργική εφαρμογή των αρχών αυτών, και ειδικά του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, εξασφαλίζει ενότητα λόγων και έργων, συλλογική και ατομική ευθύνη, δημοκρατική συζήτηση και λειτουργία και ταυτόχρονα ενιαία συνειδητή πειθαρχία στη δράση».

Εγώ προσωπικά εναντιώνομαι και στο Δημοκρατικό Συγκεντρωτισμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως και αυτός δεν εφάπτεται της Αρχής της Πλειοψηφίας.

Χρήσιμο θα ήταν επομένως η κ. Παπαρήγα να ξεκαθαρίσει στη Κοινωνία γενικότερα και στο εσωτερικό του Κόμματος της ειδικότερα αν τελικά τάσσεται υπέρ ή κατά οποιασδήποτε δημοκρατικής λειτουργίας, τόσο για το κόμμα της όσο και για τη χώρα. Τέλος, καλό θα ήταν, τουλάχιστον εντός του Κοινοβουλίου, που είναι από τα ανώτερα θεσμικά όργανα του Πολιτεύματος μας, να μην ακούγονται και υποστηρίζονται τόσο αντιδημοκρατικές απόψεις.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης

Η πρώτη νίκη πάρθηκε τη προηγούμενη Τετάρτη και μετά τη συνάντηση με το ΠτΔ και την επικοινωνία με τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Συγκεκριμένα, η Ν.Δ. προέβη σε μία κίνηση ματ απέναντι στο Πρωθυπουργό, καθώς με τη διαρροή φημών για αποδοχή του Παπανδρέου στο να παραιτηθεί και να μην είναι Πρόεδρος σε μία Οικουμενική Κυβέρνηση, αποσκοπούσε πως ακόμα και στην μη συμφωνία του με αυτούς τους όρους, θα αναγκαζόταν σε παραίτηση εξαιτίας της πίεσης από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Ο Πρωθυπουργός κέρδισε αυτή τη μάχη με την ανακοίνωση του το βράδυ της Τετάρτης, καθώς συσπείρωσε γενικότερα το σώμα των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ και το εσωτερικό του κόμματος , και ειδικότερα τη λεγόμενη πτέρυγα των Παπανδρεϊκών, ενώ έδειξε και στην αξιωματική αντιπολίτευση πως δεν τους βγήκε το «πολιτικό σκάκι» και πως η επιχείρηση για «πολιτική αυτοκτονία» του δεν στέφθηκε με επιτυχία.

Η δεύτερη νίκη ήρθε το μεσημέρι της Πέμπτης από την αντιμετώπιση που έδειξε ο Πρωθυπουργός και το επιτελείο του στη λαίλαπα δηλώσεων και παραιτήσεων των βουλευτών του. Η προσπάθεια αποσταθεροποίησης του στο εσωτερικό του κόμματος από μερίδα βουλευτών(που κατά σύμπτωση άνηκαν όλοι στο μπλογκ των Βενιζελικών το 2007) έπεσε στο κενό, αφού γρήγορα συσπειρώθηκε ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ που πρόσκεινται στο Γιώργο Παπανδρέου και έδειξαν ότι μία τέτοια προσπάθεια δεν είχε αντίκρισμα.  Η αποφορτιστική ομιλία του Πρωθυπουργό στη Κοινοβουλευτική Ομάδα το ίδιο μεσημέρι έβαλε οριστικά ταφόπλακα σε όποιες προσπάθειες έγιναν ώστε να τεθεί θέμα ηγεσίας στο κυβερνών κόμμα, και επιπροσθέτως χάρισε πολλές μετοχές στον Παπανδρέου από τη συσπείρωση των οπαδών του στη προσπάθεια αποσταθεροποίησης του.

Το κερασάκι στη τούρτα μπήκε την Παρασκευή με την ανακοίνωση του ανασχηματισμού και την τοποθέτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου στη θέση του υπουργού Οικονομικών, μία απόφαση που εξυπηρετεί τριπλό σκοπό. Αφενός, καίει το «πολιτικό κεφάλαιο» Βενιζέλος, καθώς κανένας πολιτικός δεν έχει βγει αλώβητος από το υπουργείο Οικονομικών, εξουδετερώνοντας τον έτσι σε ένα ενδεχόμενο εσωκομματικής μάχης για τη Προεδρεία του Κινήματος. Αφετέρου, περιορίζει την αντιπολιτευτική στάση του Βενιζελικού μπλογκ, αφού ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα είναι αυτός που σε μεγάλο βαθμό θα καθορίζει την οικονομική πολιτική. Τέλος, επιχειρεί ένα άνοιγμα στη κοινωνία με τη τοποθέτηση ενός πολιτικού ρήτορα σε αυτή τη θέση σε αντίθεση με το Γιώργο Παπακωνσταντίνου, που ήταν περισσότερο τεχνοκράτης.

Οι παραπάνω τρεις κινήσεις του Πρωθυπουργού του ξαναδίνουν το πάνω χέρι στη «πολιτική σκακιέρα» σε μία εποχή που φαινόταν να το έχανε. Αυτό συμβαίνει γιατί σε περίπτωση εκλογών ο Γιώργος Παπανδρέου για να ξανακερδίσει χρειάζεται μόνο τη συσπείρωση των ψηφοφόρων του από την τελευταία εκλογική μάχη και μάλιστα έχοντας την ευχέρεια για μία μεγάλη απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ψήφων. Δηλαδή, ένα ποσοστό που στις προηγούμενες εκλογές θα αντιστοιχούσε κάπου ανάμεσα σε 35-38%, αλλά στις επόμενες με την εκτιμούμενη αποχή(που είναι σαφώς μεγαλύτερη σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές) θα αγγίξει το 41-42%, δηλαδή ένα ποσοστό κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας. Οι κινήσεις του τις προηγούμενες ημέρες σαφώς και αύξησαν τη συσπείρωση στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Τέλος, κέρδισε την εσωκομματική ευημερία καθώς μετά την δεδομένη φθορά Βενιζέλου στο υπ. Οικονομικών δεν θα έχει άλλον αντίπαλο εσωκομματικά τη στιγμή που όλοι οι δελφίνοι βρίσκονται στην σκληροπυρηνική ομάδα των Παπανδρεϊκών. Έτσι, ο Γιώργος Παπανδρέου απέδειξε και στη πολιτική πως ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσισης

Πρωθυπουργός: Γιώργος Παπανδρέου

Αντιπρόεδροι Κυβέρνησης: Θεόδωρος Πάγκαλος, Ευάγγελος Βενιζέλος

Υπουργός Εσωτερικών: Χάρης Καστανίδης
Υφυπουργός: Πάρις Κουκουλόπουλος

Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: Δημήτρης Ρέππας
Υφυπουργός: Παντελής Τζωρτζάκης
Υφυπουργός: Ντίνος Ρόβλιας

Υπουργός Οικονομικών: Ευάγγελος Βενιζέλος
Αναπληρωτής υπουργός: Φίλιππος Σαχινίδης
Αναπληρωτής υπουργός: Παντελής Οικονόμου

Υπουργός Εξωτερικών: Σταύρος Λαμπρινίδης
Αναπληρώτρια Υπουργός: Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου
Υφυπουργός: Δημήτρης Δόλλης

Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Πάνος Μπεγλίτης
Υφυπουργός: Κώστας Σπηλιόπουλος

Υπουργός Περιφερειακής Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας: Μιχάλης Χρυσοχοΐδης
Αναπληρωτής Υπουργός: Χάρης Παμπούκης
Αναπληρωτής Υπουργός: Σωκράτης Ξυνίδης
Υφυπουργός: Θάνος Μωραΐτης

Υπουργείο Περιβάλλοντος: Γιωργός Παπαπακωνσταντίνου
Αναπληρωτής Υπουργός: Νίκος Σηφουνάκης
Υφυπουργός: Γιάννης Μανιάτης

Υπουργός Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων: Αννα Διαμαντοπούλου
Αναπληρωτής Υπουργός: Φώφη Γεννηματά
Υφυπουργός: Εύη Χριστοφιλοπούλου

Υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων: Γιάννης Ραγκούσης
Υφυπουργός: Γιάννης Μαγκριώτης

Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης: Γιώργος Κουτρουμάνης
Υφυπουργός: Γιάννης Κουτσούκος

Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Ανδρέας Λοβέρδος
Υφυπουργός: Μιχάλης Τιμοσίδης
Υφυπουργός: Χρήστος Αΐδόνης
Υφυπουργός: Μάρκος Μπόλαρης

Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Κώστας Σκανδαλίδης
Υφυπουργός: Γιάννης Δριβελέγκας

Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Μιλτιάδης Παπαϊωάννου
Υφυπουργός: Γιώργος Πεταλωτής

Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Χρήστος Παπουτσής
Υφυπουργός: Μιχάλης Όθωνας

Υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού: Παύλος Γερουλάνος
Υφυπουργός: Γιώργος Νικητιάδης

Υπουργός Επικρατείας και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Ηλιας Μόσιαλος

Κυβερνητική Επιτροπή: Ευάγγελος Βενιζέλος, Δημήτρης Ρέππας, Χάρης Καστανίδης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Αννα Διαμαντοπούλου, Γιάννης Ραγκούσης, Ανδρέας Λοβέρδος, Κώστας Σκανδαλίδης και Χρήστος Παπουτσής.

Επιστολή υπογράφουν 11 Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίου όπου ζητούν από τους πολίτες να δουν με απλή λογική την οικονομική κρίση ως κατάσταση δυσχερώς αναστρέψιμη, και να προσπαθήσουμε σαν λαός να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη του ευατού μας και των ξένων, έχοντας χάσει τη μάχη της ανάπτυξης.

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο:

Σκέφτομαι λοιπόν πως χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν να διαδηλώσουν σε καθημερινή βάση, δίνοντας τον ατέρμονο αγώνα της πάλης των τάξεων. Μόνο αυτή η σκέψη αρκεί ώστε πάραυτα να πάρω το μέρος τους. Έχουν δίκιο, και πως να μην έχουν άλλωστε, θίγονται μισθοί και συντάξεις, η ανεργία καλπάζει, οι τιμές βρίσκονται στα ύψη, καταπατούνται χρόνιες κατακτήσεις της εργατικής τάξης και κατ’ επέκταση των μεσαίων και κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Επομένως, κατευθείαν το συναίσθημα μιλάει και τάσσομαι υπέρ όλων αυτών «των αγανακτισμένων».

Κάποια στιγμή όμως οι προβολείς πέφτουν, οι παλμοί χαμηλώνουν και η λογική παίρνει τη θέση του συναισθήματος. Τότε, συνειδητοποιώ το μέγεθος της παγίδας που έπεσα κρίνοντας «Το Κίνημα των Αγανακτισμένων» εν θερμώ. Ναι μεν, «οι αγανακτισμένοι» έχουν δίκιο σε όλα τα αιτήματα που προτάσσουν, έστω και αν κατά την άποψη μου δεν είναι σαφή και αλληλοσυγκρούονται, αλλά  από την άλλη σκέφτομαι την εναλλακτική λύση.

Η εναλλακτική λύση λοιπόν ήταν η πτώχευση. Ας υποθέσουμε επομένως ότι, σύμφωνα με ένα από τα κύρια αιτήματα «των αγανακτισμένων», η Ελλάδα δεν προχωρούσε σε συμφωνία για το δάνειο των 110 δις και την 19^η  Μαΐου κήρυσσε πτώχευση αδυνατώντας να αποπληρώσει τα γραμμάτια που έληγαν. Οι μισθοί που σήμερα έχουν μειωθεί οριζόντια, σε περίπτωση πτώχευσής θα είχαν μειωθεί κατά το διπλάσιο ποσοστό, ενδεχομένως και παραπάνω. Ακόμα, το 2002 η ισοτιμία δραχμής-ευρώ ήταν 345,75 δραχμές για 1 ευρώ. Άμα πτωχεύαμε, η δεδομένη επιστροφή μας στη δραχμή σε συνδυασμό με την υποτίμηση της, θα έφτανε την αναλογία αυτή στη τάξη των 600-700 δραχμών για 1 ευρώ και ο καθένας μπορεί να αναλογιστεί τις συνέπειες στο ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών, απέναντι σε μία ενωμένη Ευρώπη με ένα νόμισμα 600 φορές δυνατότερο από το δικό μας, καθώς το κόστος ζωής θα παρέμενε σταθερό. Επιπροσθέτως, οι κοινωνικές παροχές του κράτους, που αυτή τη στιγμή είναι ελάχιστες, δεν θα υπήρχαν σχεδόν καθόλου. Τέλος, οι καταθέσεις θα δεσμεύονταν για την αποπληρωμή των χρεών, κάτι που με βάση το σημερινό ισχύοντα μηχανισμό, που έχουμε ενταχθεί, δεν ισχύει Αυτά είναι μερικά μόνο από τα πολλά που μαρτυρούν πως η εναλλακτική λύση, αυτή που υποστηρίζει μία μεγάλη μερίδα «των αγανακτισμένων», δεν στέκει.

Αυτό που συμπεραίνω από τα παραπάνω είναι πως ο καθένας είναι φυσικό να είναι συναισθηματικά προδιαθετιμένος θετικά απέναντι στον αγώνα που έχει ξεκινήσει, ειδικά όταν η καθημερινότητα όλων των Ελλήνων μεταβάλλεται προς το χειρότερο συνεχώς. Στην αντίπερα όχθη όμως, η λογική μαρτυρά ξεκάθαρα ότι η εναλλακτική λύση που προκύπτει από αυτόν δεν είναι δυνατόν να ευδοκίμηση. Ναι μεν λοιπόν, ο αγώνας για μία καλύτερη ζωή είναι πάντα επιθυμητός, αλλά κάθε φορά είναι αναγκαίο να συμβαδίζει με τις δεδομένες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν.

Κάτι τελευταίο, καλό θα ήταν να μην κατακερματίζουμε το μνημόνιο συνεχώς καθώς έχει πολλά θετικά να προσφέρει, ειδικά σε μία χώρα που πολλές αναγκαίες αλλαγές δεν θεσμοθετούνταν επί δεκαετίες στο βωμό του πολιτικού κόστους.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης