jump to navigation

Το αδιέξοδο 11/02/2012

Posted by alexpireas in Οικονομία, Πολιτική.
trackback

Έχοντας υποστηρίξει με σθένος από το 2009 τον δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της χώρας, τις θυσίες στο βωμό της δημιουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους, το οποίο θα έχει κλείσει τα τεφτέρια με το φαύλο παρελθόν του, αυτή τη στιγμή είμαι διχασμένος. Οι αλλαγές που θερμά υποστήριξα από τον Μάιο του 2010 και την υπογραφή του μνημονίου ήταν συγκεκριμένες: άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, πάταξη της γραφειοκρατίας, πάταξη της φοροδιαφυγής, εξορθολογισμός του τρόπου συνταξιοδότησης και δημιουργία υγιών και εύρυθμων ασφαλιστικών ταμείων, άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, ευκαιρίες και δημιουργία φιλικού επενδυτικού κλίματος στην ιδιωτική πρωτοβουλία, εξορθολογισμός της δημόσιας διοίκησης, σταματώντας την κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος μέσα από τακτικές μιζών και πελατειακών σχέσεων, δημιουργία ενός κράτους άξιων και αξιών, εν’ αντιθέσει με το σημερινό κράτος αρεστών και γνωστών, στροφή στην πράσινη ανάπτυξη και αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας μας, αλλαγή του εκλογικού νόμου και διαφάνεια σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης, αλλαγές στην δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση έτσι ώστε να δημιουργηθεί μία εθνική παιδεία της σκέψης και όχι της παπαγαλίας.
Πίστευα και ακόμα πιστεύω ότι μέσα από το μνημόνιο ήταν μία ευκαιρία να παραγκωνιστούν (για μία φορά) οποιεσδήποτε σκέψεις επί πολιτικούς κόστους και να πραγματοποιηθούν στην χώρα ριζικές τομές, που έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και δεκαετίες. Δυστυχώς, το πολιτικό σύστημα, αλλά και η ίδια η κοινωνία στην πλειοψηφία τους φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων για την μεταπήδηση στην Ελλάδα του αύριο, στην ευρωπαϊκή Ελλάδα. Για ακόμα μία φορά κέρδισαν όροι όπως πολιτική επιβίωση και ατομικό συμφέρον.
Δεν μπορώ πλέον να συνεχίζω να στηρίζω τις αποφάσεις της συντηρητικής Ευρώπης αλλά και πολιτικών που είναι κατώτεροι για να αναλάβουν να δημιουργήσουν την Ελλάδα του αύριο, στέλνοντας τον λογαριασμό του χθες. Το 2012, σύμφωνα με το πρώτο μνημόνιο θα βγαίναμε στις αγορές, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού προσωπικού μας, σε συνδυασμό με την κοινωνική απροθυμία στάθηκε ανάξιο να προβεί σε εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα το έκαναν πραγματικότητα και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, έχοντας μπει πλέον σε έναν φαύλο κύκλο που πολύ αμφιβάλλω ότι θα βρούμε την έξοδο. Έφτασα πλέον στα ιδεολογικά και προσωπικά μου όρια, βλέποντας ότι τελικά δεν υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα, γιατί πάνω από όλα η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει και κάποιοι είναι ανάξιοι να αλλάξουν την Ελλάδα.
Υποστήριξα τα δύσκολα μέτρα ευελπιστώντας μαζί με αυτά να έρθουν και οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που θα καθιστούσαν την χώρα ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος και θα προσέλκυαν επενδύσεις. Εξάλλου, όπως φάνηκε από την πρώτη φουρνιά μέτρων, λίπος για να καεί υπήρχε, και μπορεί να έπεφτε το βιοτικό επίπεδό για λίγο, αλλά η δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους ήταν ένα ασύγκριτα σημαντικό αποτέλεσμα. Τα μέτρα πάρθηκαν, ήρθαν και άλλα μέτρα, παρόλα αυτά, οι αλλαγές, εκτός από μερικές εκλάμψεις, έμεναν στα χαρτιά.
Πλέον η ελληνική κοινωνία έχει φτάσει στα όρια της και εφόσον δεν υπάρχει το αντιστάθμισμα της δημιουργίας ενός ευνομούμενου κράτους μου είναι αδιανόητο να στηρίξω αυτά τα μέτρα, όσο και αν η επιλογή της χρεοκοπίας, ουσιαστικά δεν αποτελεί επιλογή. Ο διχασμός πλέον είναι πραγματικότητα, ανάμεσα σε δύο δρόμους που και οι δύο αποτελούν αδιέξοδο.

Γράφει ο Αλέξανδρος Πασσίσης
a_passisis@yahoo.gr

Advertisements

Σχόλια»

No comments yet — be the first.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: